روزگاري فکر مي کردم تمام مشکل ما فقر است ، روزگاري که مردم به دستمزدي که مي گيرند راضي نيستند ، واين داستان ريشه در همه بدبختي ها دارد . و اين باعث شد که شغل هاي دوم ( کاذب ) به دنيا آمدند و رشوه کشف شد و فحشا سلام داد . شايد راضي نيستند ، ممکن است راننده تاکسي براي 25 تومان بيشتر گرفتن خود دليلي داشته باشد که حاضر به جنگ مي شود .  فراموش نکنيم که همه ما از يک فرهنگيم ، همه ما دو گل کوچيک بازي کرده ايم ، پاي برهنه دويده ايم ، از مدرسه فرار کرده ايم ، نگاهمان توي دانشگاه رنگ ديگر داشت ( آقايان ) .تعدامان زياد است ، وقتي که اينجا به دنيا مي آييم مجبوريم راضي نباشيم ، شخصيتمان خاص است ، گم شده ايم ، شايد حسرت خورده ايم ، تا جايي که به خودمان دروغ گفته ايم ، شک کرده ايم . شايد همه اينها توهم باشد ، اين شکلي زندگي مي کنيم . تا فردا چه شود شعار دلمان شده . هدفمان به آرمان و آرزو شبيه است . قرص مي خوريم تا سر دردمان کم شود ، مشروب مي خوريم تا شاد باشيم و وقتي که هيچ چيز نيست ، خسته ايم ، فکر همان 25 تومان اذيتمان مي کند ، مسئوليتمان را فراموش مي کنيم و مي خوابيم ، خواب خوش هم روزگاري داشت ، کابوس ها تکراريند ، خنده امان مي گيرد ...

اکنون از توي يه پس کوچه که حالا باران بوي خاک را به گِل تبديل کرده راه مي روم ، به ديوار هاي شسته نگاه مي کنم و آغوش گرم زني را از پشت ديوار مي بينم ، خنده را هم مي بينم . تعريفي از ماده لازم است ؟ . ديگر چيزها را نمي خواهم ببينم ، نمي انديشم ، سيگارم لبم را مي سوزاند ، آن را توي خيسي پس کوچه غرق مي کنم و او دوباره فرياد خاموش شدن سر مي دهد . به اين فکر ميکنم که اين سيگار آخرين سيگاري بود که کشيده ام . به يه نخ از زندگي آتش مي زنم و از زندگي کام مي گيرم و دور مي شوم و به پشت سرم فکر نمي کنم به لذت پشت ديوار و به غرق شدن جسمي در آب .
من بنيامين هستم ، کوچکم ، از اهواز ، رنگ بي رنگي را دوست دارم ، مثل زماني که هيچ چيز نبود . زمان را هم نمي شود تعرف کرد .